के पी भुसाल अजस
चुनावमा हुन्छन् सधैँ रमझम बस्ती,
गाउँघर डुल्छन् हेर नेताजीका गस्ती ।
तिघ्रेलाई दशैं हुन्छ राम्रै गर्छन् मस्ती,
खादा माला जुटाउन झोलेलाई सास्ती ।।

भाटिएका बाटा पनि धुलो उड्न थाले,
बोका ढल्न थाले पछि कस्ले गन्छ भाले ।
सबैलाई आउनथाले भेटघाटका निम्ता,
दारु मासु खानलाई छैन केही चिन्ता ।।

विकासका लहरले शिखर चुम्ने भए,
नोकरी र भत्ता मिल्दा हुन्छ सबको जय ।
ढाँटछल हुँदैहुन्न मिठो पाए खानु,
पत्याउन नसक्नेले भाषण सुन्दै जानु ।।

नाच्न मिल्छ गाउन मिल्छ के के मिल्छ मिल्छ,
होटेलमा बस्न खान सित्तै ऐले मिल्छ ।
नोट पनि मिल्छ अरे रासन पानी मिल्छ,
चिसो तातो खादै डुल्न गाडी तेल मिल्छ ।।

नाता पनि खोजी पत्तो उनै आफै लाउँछन्,
टाढै बाट हाँसिमुख दर्शनभेट गर्छन् ।
भोटमाग्ने चुनाबको नाता हुन्छ भिन्न,
भोटपाइ जितेपछि बोलचाल हुन्न ।।

बन्छन् अरे स्वास्थ्य चौकी राम्रा राम्रा अनि,
कमी भए एउटै हुन्छ हुन्नन् डाक्टर भनी ।
पढ्न मिल्छ उच्चशिक्षा हुनु छैन खिन्न ।
अरू चिन्ता किन गर्नु पढ्ने कोही हुन्न ।।

गाउँमा युवा बस्ने हैन जान्छन् खाडी तिर,
घर छाडी हिड्नेलाई कस्ले गर्छ पीर ।
रेमिटेन्सका वाहक् यिन्को गर्नै हुन्न पीर,
पीर मान्ने आमाबाबु लत्री बस्छन् थिर ।।

उद्योगधन्दा धेरै थिए नेपालका छत्र,
नेपालीले गर्थे काम आफ्नै देश भित्र ।
समृध्दिको बिहानीले हेर्दै थियो तर,
धमिराको उदय सङ्गै हटे रोजगार। ।

सारै बाठा नेपालका नेतागण हाम्रा,
भाषण मात्र गर्ने हैनन् गर्छन् कुरा राम्रा ।
प्रजातन्त्र अफाप पार्न तोड्ने गर्छन् खोर,
आफै झाँक्री आफै बोक्सी छैन केही डर ।।

समृध्दिका कुरा गर्दा जन्ता भन्थे जय,
बाचा पूरा गर्नलाई यिनलाई केको भय ।
बाचा पूरा गरिहाले पुग्यो सोंच मन्कै,
समृध्दिको शिखर चुमे शाखाशन्तान् यिन्कै ।।

कहिलेकाहीँ जन्मठाउँ गाउँघर डुल्छन्,
खादा माला लाउँदै हिड्छन् झोँजा पनि खान्छन् ।
जस्ले जेजे भन्दा पनि बुन्छन् धेरै जाल,
आफ्नै तुम्मा भर्नलाई मान्थे के को जाल ।।

दाजुभाइ नेपालका स्वदेश् छाडी हिन्दा,
रेमिटेन्स खानेहरू गर्थे के को चिन्ता ।
चुनाब जति आयो उति भ्रष्टलाई चैन,
सिधासाधा नेपालीको सुधार आउने हैन ।।